अखबार नेपाल ट्रेन्डिङ

विश्व महामारीको रुप लिएको कोरोना भाइरसको विपत्तिमा हाम्रो जस्तो विकासोन्मोख देश नेपाल पनि अछुतो रहन सकेन । कोरोना भाइरसले एकातर्फ मानवीय क्षति गराएकै छ भने अर्का तर्फ विश्वको अर्थतन्त्रलाइ बर्षौ पछाडी धकेलिदिएको छ । नेपालको परिप्रेक्षमा हेर्दा यो समय सवैभन्दा बडि मारमा परेका छन् श्रमिक, विपन्न परिवार । 

न त सरकार श्रमिकसम्म पुग्न सकेकाे छ, न त श्रमिक सरकारसम्म। श्रम, परिश्रम र सङ्घर्ष गरेर दुइछाक राेटी जुटाउने यस्तो अबस्थामादेख्दा,कस्काे आखा नरसाउला र ? न त उनीहरुसग काम छ,

न त उनीहरुसग दाम छ, न त खानकाे लागि माम छ, मात्रै छ त मर्नु र बाच्नुकाे बाध्यता!कति ठाउमा हातमा पैसा भएर नि हेलित भएर किनेर खान सकेकाे छैनन् । नाङ्गा खुट्टा, भोकाेपेट, सडकमा बाँस बस्दै  कयौं दिन लगाएर आफ्नो जन्मथलाे फर्किन बाध्य भएको छन श्रमिक। मानवीय नाता समेत नदेखाउने साहु र सरकार, आँखामा पट्टी, कानमा तेल हालेर बसेका छन् । मजदुरको पसिनाले पैसा कमाउने साहुहरु आज हराएका छन । श्रमिकहरु धुलाेमा खेलेर हाेस या आफ्नो पसिना चुहाएर हाेस, साहुलाई उनीहरूको घर बनाउन सहयोग गरे, तर आज दुखकाे घडीमा विपतकाे बेला साथ दिने न त साहु भए न त सिङ्गो सरकार नै । 

 श्रमिकहरुलाइ काेराेनाकाे भन्दा पनि भाेकमरीकाे ठुलाे डर छ, राेग सङ्ग जुधेर भएपनि दुई छाक खान पाउ भन्ने उनीहरूकोआशा छ । एउटै मात्र बिकल्प छ, कि त सरकारले राहत पुर्‍याउन सक्नु पर्छ कि त उनीहरुलाई अडिन सक्ने बाताबरण मिलाउनु पर्छ । काेराेनाले लाखाैकाे ज्यान गएकाे छ भने भाेकमरीले एकदिन सिङ्गो मुलुक नसक्ला भन्न सकिन्न ।

–  भरतपुर,चितवन